به جای واژه های غریب و نامانوس می گوییم:
ماه آفرید آمینی
فریدخت د-دخت
پرتقال تینگالاگ
اتوبوس اتوسوب
خطرناکه خطننده
چسب چبس
همکف کمهف
بنفش بنشف
لاک لاخ
پتو پپو(گاهی هم تپو)
شکم شیمک
عروسک عسلک
سنتور سندون
سلام
هفته ای است که از خوشحالی در پوست نمی گنجم.
بزرگ شدن ماه آفرید روندی چنان افزاینده و چشمگیر دارد که هر روز خوشحالترم می کند.
چنان به زیبایی دستمال به کمر بسته و عربی می رقصد که برایش ضعف می کنیم.
چنان زیبا پشت میز می نشیند و قاشق به دست می گیرد و تا آخر کاسه سوپ یا آش را بذون ریختن حتی قطره ای می خورد که باور کردنی نیست. و در انتها کاسه ی خالی را نشان می دهد و می گوید: مامان دون تمون شد. دوباره می خولم!
بعد از غذا خوردن با گفتن: کومک می تونم!(کمک می کنم) از جا بلند شده و یکی یکی محتویات سفره را به آشژزخانه می برد و روی میز آشپزخانه می گذارد. و البته اگر صلاح بداند گاهی ظرف ها را در داخل ظرفشویی ول می کند و صدایشان که در آمد می پرسد: شتشت؟ (شکست؟)
جملات بدون فعلش چند روزی است که در حال تکمیل است. فکر می کند برای گفتن یک فعل حتما باید ته آن را با "کن" ختم کند! مثلا کفشمو در کن. یا من رو بالا کن! یا حتی بخور کن! بیرون کن هم که معادل همان ددر سابق است.
هفته ی پیش رفته بود و از سر میز نهارخوری دوتا چنگال برداشته بود. پرسید: گاشوگه! گفتم: نه مامان چنگاله. خطرناکه! قیافه اش را مهربان کرد و گفت: نه! خوبه! گفتم: نه خوب نیست! خطرناکه! باز قیافه اش را تغییر داد و گفت: نه بابا! عااااااالیییییییه!
هربار که با تلفن حرف زدنم تمام می شود (بدون اینکه حتی یک بار فراموش کند) بلافاصله می پرسد: چی بود؟ و البته منظورش این است که کی بود! و هربار برایش می گویم مثلا مامانم بود! می گوید مامانی؟ یا اگر بگویم داداشم بود می پرسد: دایی؟ و وقتی تایید می کنم می پرسد: دایی ممد؟ تایید که شد تمام اعضای خانواده شان سوال می شوند: م یم؟ مهشا؟ امیل حشین؟ ...
حوصله اش هم که سر می رود اگر نانای نخواهد،تلفن را می آورد و میگوید: حرف کنم! می گویم :با کی؟ و می گوید!
نزدیک ظهر هر روز هم یادآوری می کند که نونو بتوشیم(بپوشیم)؟ می گویم: کجا برویم؟ می گوید: دنبال د دخت! و بعد برای خودش غرغر می کند که: د دخت لفته مدلشه! دلش بخونه! (فریدخت رفته مدرسه درس بخونه!)
هنوز هم عاشق گوگوجی(نخودچی) است. یخ جویدن هم ترک نشده است.
تا بعد 
سلام
یک سال و نیمه شدی نازنین....مبارکت باشد 
او خیلی بیش از آنچه که اقتضای سنش باشد می فهمد. جملات کامل می گوید. افراد را کاملا می شناسد و به نام می خواند. نقاشی می کشد. به من کمک می کند. کاملا معنی دستورات را می فهمد و انجام می دهد. دستوراتی نظیر این: بیا چوب شور بدم ببر جلوی تلویزیون بشین بخور. یا: اسباب بازیات رو جمع کن بیا سر میز می خوایم شام بخوریم.
عاشق عروسک بازی است و از عروسک هایش که آنها را به تناسب سن "نی نی" یا "عسلک" می نامد همچون مادری دل سوز و مهربان مراقبت می کن.
معنی خطر را کاملا می فهمد و از آن می پرهیزد, اما به سادگی از روی میز نهارخوری و از داخل ظرف بلور دردار برای خود آبنبات بر می دارد و باز می کند و می خورد سپس با احتیاط از روی صندلی پایین می اید و پوست آبنبات را در سطل آشغال می اندازد و به سرعت برای خوردن بعدی بر می گردد!
عکس اغلب میوه ها- خوردنی ها- وسایل و اعضای بدن را می شناسد و به سئوال "این چیه؟" پاسخ می دهد.
تا 4(و گاه تا 5) می شمرد و در حال یاد گرفتن رنگ هاست.
مالکیت و خانواده راکاملا می فهمد و به وضوح راجع به تفاوت دوست داشتن خانواده با دیگران برایتان استدلال می کند. (باور کنید) خیلی خوب بلد است بپیچاند و از این قابلیت خود نهایت استفاده را می برد!
او فوق العاده باهوش و زرنگ است.
تا بعد
سلام
می دانم ننوشتنم از چله گذشته... دیگرم روی عذرخواهی نیست. اما بدانید هر روزم با رویای می آیم و می نویسم سر می شود!
ماه 16 ماهه ام خیلی چیزها می گوید. زیباترین هایش "خدایا" و "آخی" است.
"نکن و "ندو" و "نرو"و "بده" و"می خوام" و "بشین" و"پاشو" و... هم که حاکی از روحیه ی ریاست ماب اوست.
حالا حتی غذاها و میوه ها را به نام می خواهد و اگر نام خوردنی را نداند یا "مونه مونه" میخواندش یا "بیلا بیلا"
هفته ی آخر شهریور سفری به استانبول داشتیم که خیلی عالی بود. ترک ها ماه کوچولو را bebek میخواندند و خییییلیییی تحویلش می گرفتند. حیف که زمانمان خیلی کم بود. مصممیم در اولین فرصت باز هم تکرارش کنیم.
تا بعد
سلام
ماه من به سرعت داره بزرگ می شه. دوست داشتنی و مهربانه. به مامان و بابا و فریدخت عاشقانه محبت می کنه و روز به روز عزیزتر می شه.
دوست داریم ماه کوچولو
تا بعد
سلام
هفته ای سخت بر ماهکمان گذشت!
ابتدا فقط تب بود و بیرون روی شدید که تصور می شد روده ها آلوده اند و میکروبیست. با شروع آنتی بیوتیک تاول هایی در سه ناحیه کف دست و پا و داخل دهان بروز کرد! من فکر کرده بودم که مسمومیت یا آلرژی دارویی است اما با تشخیص پزشک معلوم شد نوعی بیماری ویروسی است شبیه به آبله مرغان. الان که یک هفته ی تمام از شروعش گذشته حال عمومی اش خیلی بهتره ولی به دلیل وجود تاول ها در دهانش و نخوردن غذا حسابی ضعیف شده. خلاصه در حال تقویت دوره نقاهتیم تا دوباره کاملا سرحال بیاد.
تا بعد
سلام
ماه کوچولوی ما در یک سالگی صاحب 8 دندان بوده است. 4 دندان پیش بالا. 3 دندان پیش پایین (دوتا جلویی و یکی در راست آن ها) و یک دندان کرسی بالا سمت چپ. و دو هفته بعد نیز دندان کرسی بالا سمت راست هم در آمد. حالا 9 دندان دارد و همچنان نمی گذارد کسی دندان هایش را ببیند و اگر اصرار کنید محکم گازتان می گیرد!
کاملا راه می رود و حتی می دود.
عاشق بازی و شیطنت است و این روزها خیلی به من (مامان شیرین) وابسته شده است.
کلمات زیادی را می گوید. توپ- تاب-من- للام(سلام)- ممیر(امیر)- سین(شیرین)- دریدوخ(فریدخت)- ماه-گل- ممد(محمد)- دایی- بابایی...
با تلفن یا هر چیزی که کوچکترین شباهتی به آن داشته باشد با گفتن "الو... للام" شروع به صحبت می کند.
با شنیدن اسم ماه فورا به ماه در آسمان اشاره می کند و وقتی می پرسم یه ماه دیگه خودش را نشان می دهد.
وقتی از او سوال می کنیم برای پاسخ مثبت سرش را بالا و پایین می کند و برای پاسخ منفی محکم نه می گوید. چشمک و بوس و عشوه و ... خلاصه دلبری می کند حسابی...
سفری به شمال رفتیم آخر هفته ی پیش که منجر به اتفاق بسیار بدی شد که باور کردنی نیست! شرح اتفاق را بعدا در وبلاگ فریدخت بخوانید.
تا بعد
نظرات () 
